Экспонат месяца
![](/sites/default/files/styles/news_page_big_anons/public/novost/1/2008295470.jpg?itok=F-RLAdZW)
Снова рубрика "Экспонат месяца" на нашей стене!
Сегодня мы поближе познакомимся с довольно известным предметом - подковой.
Основное её предназначение - защита копыта рабочих животных (лошадей, волов, ослов и мулов) от износа.
При работе лошади на твёрдом грунте роговые части копыта быстро изнашиваются. При повреждении копыта лошадь испытывает болезненные ощущения, начинает хромать или вообще отказывается ступать на больную ногу. Ковка позволяет предохранить копыта от износа и защитить их от травмирующих ударов о твёрдый грунт. В зимнее время подковы, снабжённые шипами, улучшают сцепление копыта с грунтом и предотвращают скольжение.
Металлические подковы современного вида (прибиваемые к копыту гвоздями) появились в Римской империи не позднее III в. н. э.
В России ковочное дело начало развиваться на государственном уровне после Указа Петра I 1715 года. В 1732 году в селе Хорошево под Москвой была открыта первая в Европе коновальная школа.
Как крепится подкова? Она крепится при помощи специальных гвоздей. Их острые концы после забивания хорошо видны снаружи копыта. Позже они будут загибаться, и удаляться специальным приспособлением. На завершающем этапе зацеп подковы подгоняется к копыту, все края сравниваются.
Многим интересно, больно ли лошади в момент подковки. Ученые утверждают, что нет. В копыте нет нервных окончаний, поэтому животное может ощущать только легкий дискомфорт при процедуре. Но все равно надо быть очень осторожным. Если загнать гвоздь очень глубоко, он может доставать до нервов и вызывать сильные болевые ощущения.
Тагын "Ай экспонаты" рубрикасы безнең стенада!
Бүген без шактый танылган предмет белән якыннанрак танышырбыз.
Аның төп максаты - эшче хайваннарның (атлар, үгезләр, ишәкләр һәм качырлар) аякларын туздырудан саклау.
Ат каты туфракта эшләгәндә, аякның мөгез өлешләре тиз туза. Тояк җәрәхәтләнгәндә ат авыртулы хисләр кичерә, аксак була башлый яки бөтенләй авыру аягына басарга теләми. Ковка тоякларны туздырудан сакларга һәм аларны каты туфракка травматик бәрелүләрдән сакларга мөмкинлек бирә. Кышкы вакытта чәнечкеле ат чабаталары тоякның туфракка тоташуын яхшырта һәм тайпылуны кисәтә.
Хәзерге төрдәге металл ат чабаталары (аякларына кадаклар белән кадакланган) Рим империясендә безнең эраның III гасырыннан да соңга калмыйча барлыкка килгән.
Россиядә тимерчелек эше дәүләт дәрәҗәсендә Петр I 1715 елгы Указынан соң үсеш ала башлый. 1732 елда Мәскәү янындагы Хорошево авылында Европадагы беренче ат мәктәбе ачыла.
Ат чабу ничек ныгытыла? Ул махсус кадаклар ярдәмендә беркетелә. Аларның очлары тутырылганнан соң тоякның тышкы ягында яхшы күренә. Соңрак алар бөгелә һәм махсус җайланма белән алып ташлана. Соңгы этапта ат чабатасының тоткасы тоякка туры килә, барлык кырыйлар чагыштырыла.
Күпләр ат җигелгән вакытта авыртамы дип уйлый. Галимнәр юк дип әйтәләр. Тоякның нерв ахыры юк, шуңа күрә хайван процедурада җиңелчә генә уңайсызлык сизә ала. Ләкин барыбер бик сак булырга кирәк. Әгәр дә тырнак бик тирән булса, ул нервларга барып, көчле авырту китерергә мөмкин.